ECG

Voorbeeld van een ECGIn het hart bevindt zich een knoop die als een natuurlijke pacemaker de contracties van het hart regelt met kleine elektrische ontladingen. Bij een ECG (ElectroCardioGram, soms uitgesproken als EKG) registreren we deze elektrische pulsen die de hartspier laten werken. Het apparaat geeft hiervan een weergave op papier, zoals hiernaast is weergegeven.

We maken een ECG als we het vermoeden hebben dat de geleiding van het hart niet in orde is. Normaal gesproken wordt er voor elke hartslag een zenuwprikkel afgegeven die zich verspreidt over het hart en deze laat samentrekken. Met behulp van een ECG kunnen we precies zien welk gedeelte van het hart de prikkel niet goed geleidt.

Echografie

Een echografie (ofwel echo) is een onderzoek met behulp van ultrasone geluidsgolven. Een echoapparaat zendt geluidsgolven uit en ontvangt ze weer terug en rekent dit om tot een beeld op een beeldscherm. De verschillen in terugkaatsing van de organen en weefsels geven op het beeldscherm de verschillende schakeringen in zwart en wit.

Bijna alle organen kunnen op deze manier zichtbaar worden gemaakt, behalve de longen, want lucht werkt het beeld tegen. Een geschikt moment voor een echo is, net als bij mensen, om dracht vast te stellen. Daarnaast zijn er ook een hoop andere redenen voor een echo. Zo kunnen we zien of er sprake is van blaasstenen, een baarmoederontsteking of tumoren. Bij nierproblemen kunnen we kijken hoe de nieren eruit zien.

Om een echo te kunnen maken moet het dier op zijn rug liggen. De buik wordt zo goed mogelijk geschoren (de lucht tussen de haren verstoort het beeld) en ingesmeerd met een geleidende gel. Meestal ondergaat het dier de behandeling rustig, soms is het nodig om een lichte narcose te geven. Daarom adviseren we het dier nuchter te laten komen. Als er een echo van de blaas gemaakt moet worden, moet de blaas gevuld zijn (dit is niet altijd gemakkelijk!). Een echo kost tijd, we trekken er meestal 30 tot 60 minuten voor uit. Tijdens het onderzoek zal meestal al veel gezien en verteld worden. Soms zijn er (gelukkig) geen afwijkingen te vinden, soms zal verder onderzoek of behandeling nodig zijn. Uiteraard wordt dit dan in overleg gedaan.

Radiologie

Röntgendiagnostiek is de techniek waarbij men röntgenfoto’s maakt en beoordeelt om zo tot een (betere) diagnose te komen. Röntgenfoto’s kunnen de arts waardevolle informatie verschaffen over de gezondheid van uw huisdier.

Er zijn meerdere redenen voor het maken van een röntgenfoto:

– bij botbreuken of gewrichtsaandoeningen;
– bij buikklachten;
– bij het vermoeden van blaasproblemen;
– bij hart- en longaandoeningen;
– om te zien of er inwendig letsel is na een aanrijding of een ongeluk.

Het maken van een röntgenfoto bij dieren is in principe gelijk aan het maken van een dergelijke foto bij mensen. Alleen hebben dierenartsen meer moeite om hun patiënten stil en in de juiste positie te krijgen. Dieren zijn vaak bang en daardoor onrustig. Ze moeten in een vreemde houding gaan zitten of liggen, wat meestal met wat verzet gepaard gaat. Daarom is het dat dieren vaak een ‘roesje’ krijgen; een lichte narcose, waardoor het mogelijk wordt om de patiënt in iedere gewenste houding te brengen en voldoende lang stil te houden. Voor het maken van een röntgenfoto is een röntgen- en een ontwikkelapparaat nodig.

rx ontwikkelaarIn onze kliniek beschikken wij over digitale röntgenapparatuur, waardoor het mogelijk is om snel scherpe en goed gedetailleerde foto’s te krijgen voor een optimale beoordeling.

Bij het maken van een röntgenfoto wordt gebruik gemaakt van röntgenstralen. Hoewel de stralenbundel precies gericht wordt op het te fotograferen object, bijvoorbeeld een gewricht, is er altijd ‘strooistraling’. Dit zijn de stralen die weerkaatsen op het object en zo de omgeving ingaan. Om hier tegen beschermd te zijn, draagt men schorten met loden platen en loden handschoenen. Tevens dragen alle medewerkers die bij het maken van röntgenfoto’s aanwezig zijn dosisstralingsmeters. Deze worden regelmatig opgestuurd naar TNO, waar wordt gecontroleerd aan hoeveel straling de persoon is blootgesteld.

Soms is het zeer moeilijk om een foto te beoordelen. Als dierenarts kun je de gemaakte foto’s ook (digitaal) insturen naar een specialist ter beoordeling.

Een röntgenopname kan dienen om de vooruitzichten van een patiënt te geven. Tevens kan het helpen bij het besluit om al dan niet operatief in te grijpen.